Pacjent, Terapeuta, Superwizor.
Superwizja uczy takiego sposobu myślenia które maksymalizuje efektywność psychoterapii.
Jako superwizor udaję się wspólnie z psychoterapeutami do ich gabinetów jako wewnętrzna reprezentacja, która kieruje nimi w trudnych momentach w terapii.
W swoim procesie wystrzegam się autorytarnego mówienia co dokładnie robić. Zamiast tego stawiam pytania o potencjalne konsekwencje rozważanych interwencji. Najtrudniejszym aspektem superwizji jest zapewnienie takiego otoczenia, w którym superwizant czuje, że może wyjawić wszystko cokolwiek dzieje się w terapii.
Superwizja
psychodynamiczna
Superwizja psychodynamiczna jest narzędziem, które pomaga zrozumieć nieświadomą komunikację, która ma miejsce pomiędzy psychoterapeutą a pacjentem.
Proces superwizji psychodynamicznej oparty jest na wspólnym wysiłku superwizora i psychoterapeuty tak aby nadać znaczenie temu co dzieje się na świadomym i nieświadomym poziomie między pacjentem a psychoterapeutą.
Regularna superwizja zapobiega wypaleniu zawodowemu, związanemu z silnymi afektami pojawiającymi się w trakcie leczenia.
Proces superwizji wymaga od psychoterapeuty rozwijania zdolności do obserwowania tego co się dzieje w relacji terapeutycznej i wykorzystywania wiedzy teoretycznej w celu usprawnienia psychoterapii.
Superwizor psychodynamiczny pomaga psychoterapeucie zrozumieć psychopatologię pacjenta i nadać znaczenie temu co dzieje się w relacji terapeutycznej.
Superwizja pozwala doskonalić umiejętność indywidualnego podejścia do każdego pacjenta. Przymierze, które powstaje pomiędzy superwizorem i psychoterapeutą powinno opierać się na wzajemnym szacunku i koleżeństwie.
Partnerzy
